اینشتین بغض دارم در گلو دستم به دامانت

اینشتین بغض دارم در گلو دستم به دامانت

(پیغام استاد شهریار به اینشتین)

اینشتین یک سلام ناشناس البته می بخشی

دوان در سایه روشن های یک مهتاب خلسایی

نسیم شرق می آید،شکنج طره ها افشان

فشرده زیر بازو شاخه های نرگس و مریم

از آنهایی که در سعدیه شیراز می رویند

زچین وموج دریاها و پیچ وتاب جنگلها

دوان می آید صبح سحر خواهد به سر کوبید

در خلوت سرای قصر سلطان ریاضی را

درون کاخ استغنا فراز تخت اندیشه
سر از زانوی استغراق خود بردار

با این مهمان و ناخوانده است در بگشا

اجازه ده که با دست لطیف خویش بنوازد

بنرمی چین پیشانی ات افکار بلندت را

با آن ابریشم اندیشه هایت خواهد زد

نبوغ شعر مشرق نیز با ایین درویشی

به کف جام شرابی از سبوی حافظ و خیام

به دنبال نسیم از در رسیده میزند زانو

که بوسد دست پیر حکمت دانای مغرب را

اینشتین آفرین بر تو

خلا با سرعت نوری که داری در نور دیدی

زمان در جاودان طی شد مکان در لا مکان طی شد

حیات جاودان کز درک بیرون بود پیدا شد

بهشت روح علوی هم که دین می گفت جز این نیست

تو با هم اشتی دادی جهان دین دانش را

اینشتین ناز شصت تو

نشان دادی که جرم وجسم جز انرژی نیست

اتم تا می شکافت جز و جمع عالم بالاست

به چشم مو شکاف اهل عرفان و تصوف نیز

جهان ما حباب روی چین اب را ماند

من ناخوانده دفتر هم که طفل مکتب عشقم

جهان جسم،موجی از جهان روح می بینم

اصالت نیز در ماده

اینشتین صد هزار احسنت ولی کن صد هزار افسوس

حریف از کشف و الهام تو دارد بمب می سازد

اینشتین اژدهای جنگ

جهان کام وحشتناک خود را باز خواهد کرد

وگر پیمانه عمر جهان لبریز خواهد شد

وگر عشق و محبت از طبیعت قهر خواهد کرد

چه می گویم

مگر مهر و وفا محکوم اضمحلال خواهد بود

"مگر اه سحر خیزان سوی گردون نخواهد شد"

مگر یک مادر از دل وای فرزندم نخواهد گفت

اینشتین بغض دارم در گلو دستم به دامانت

نبوغ خود به کام التیام زخم انسانها

نژاد و کیش ملیت یکی کن ای بزرگ استاد

زمین یک پایتخت امپراتوری وجدان کن

تفوق جهان قایل مشو جز علم و تقوا را

اینشتین پا فراتر نه جهان عقل هم طی کن

کنار هم ببین موسی و عیسی و محمد(ص)را

کلید عشق را و حل این معما کن

وگر شد از زبان علم این قفل کهن ول کن

اینشتین بازهم بالا

خدا را نیز پیدا کن